สะดวกสบายส่งตรงถึงหน้าบ้าน ถูกกว่าซื้อรายวัน รับของรางวัลฟรี

สนใจติดต่อ ส้ม 08 9719 3881

สนใจติดต่อ ส้ม 08 9719 3881

ระหว่างเดินป่าในวันหนึ่ง เธอชมนกชมไม้เสียเพลิน จนกระทั่งพบว่าตนเองหลงทางกับคณะเพื่อนฝูง เธอเดินทางอีกหลายกิโลเพื่อกลับไปที่แคมป์ปรากฏว่าไม่สำเร็จ ค่ำลงจำเป็นต้องค้างในป่า เสือเกือบจะขย้ำเธอเป็นอาหารเสียแล้วถ้า “พงัน”เงาะป่าซาไกไม่ออกมาพบเธอเสียก่อน แล้วช่วยเธอออกจากกรงเล็บสัตว์ร้ายตัวนั้นมาได้
ทั้งสองตกหลุมรักกันในเวลาอันรวดเร็ว และตกลงจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน พงันพาซูซานไปพบพ่อแม่ของเขาที่เผ่า ไม่มีใครยอมรับเรื่องนี้
“หล่อนมาจากเมืองศิวิไล แล้วเราเป็นใคร ใช้ชีวิตร่วมกัน ครอบครัวและสังคมของหล่อนมีแต่จะดูถูกเจ้า…” พ่อของพงันบอก
ซูซานโทรทางไกลไปหาแม่
“แม่รับเรื่องนี้ไม่ได้ แกรีบทิ้งเจ้านั่น แล้วกลับมาแต่งงานกับคู่หมั้นของแกซะ” แม่ของซูซานกล่าวทิ้งท้าย
ครอบครัวของทั้ง 2 ฝ่ายไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่ทั้งสองจะครองคู่กัน ซูซานและพงันจึงหนีตามกันไปพบฤาษีในป่า เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“เจ้าแน่ใจนะว่าต้องการอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”ฤาษีถาม
“เราแน่ใจ” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
ฤาษีจึงร่ายมนต์เสกให้ ทั้งสองกลายเป็นผลไม้
ใครก็ตามที่พบ “ฝรั่ง” กับ “เงาะ” ที่ตลาด ช่วยซื้อมันกลับมาจัดอยู่ในถาดผลไม้เดียวกันด้วย เพื่อเห็นแก่ความรักของทั้งคู่เถอะ.

หมายเหตุ  : ริชาร์ดบินมาตามซูซานถึงเมืองไทย แต่พบแก๊งค์ต้มตุ๋นหลอกจนหมดตัว ถึงกระนั้นก็แบกเป้ซมซานมาพบฤาษีจนได้ เมื่อเล่าเรื่องให้ฟังจนหมดฤาษีก็เสกให้เขากลายเป็น “ฝรั่งขี้นก”

มีหลายปัจจัยที่คนเราใช้ในการตัดสินใจเลือกห้องพัก ทั้งเรื่องระยะทางจากที่ทำงาน ความสะอาด ปลอดภัย หรือสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย เครื่องทำน้ำอุ่น แอร์ ทีวี สระว่ายน้ำ ฟิตเนส ซึ่งเจ้าของสถานที่มีให้ เรื่องนี้แล้วแต่ว่าใครให้ความสำคัญเรื่องใดเป็นอันดับแรกๆ แตกต่างตามความต้องการและรสนิยม

เมื่ออินเตอร์เน็ตมีบทบาทสำคัญมากขึ้น การหาข้อมูลต่างๆนิยมทำผ่านอินเตอร์เน็ต ไม่เว้นแม้แต่เรื่องห้องพัก จะดีไหมถ้ามีเว็บแห่งหนึ่งที่มีเจตนารมณ์รวมรวมห้องพักทุกจังหวัดทุกเขตทั่วไทย เขาเปิดโอกาสให้ท่านมีรายได้จากกิจกรรมเหล่านี้ด้วย เศรษฐีออนไลน์ครั้งนี้จะพาท่านย่างเท้าเข้าสู่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่มีเงินสะพัดมหาศาล

ห้องพักออนไลน์

บริษัท อาร์.อี.บิสิเนส โซลูชั่น จำกัด เป็นผู้พัฒนาเว็บไซต์ทางด้านอสังหาริมทรัพย์โดยเฉพาะ  เช่น Wongre.com เป็นเว็บไซต์ ซื้อ ขาย เช่า อสังหาริมทรัพย์ ทุกประเภท Homethaionline.com เป็นเว็บไซต์ที่รวบรวม โครงการบ้าน คอนโด อาคารพาณิชย์ ฯลฯ ที่เป็นโครงการใหม่ทั่วไทย และ Teedinonline.com ที่ดินออนไลน์ซึ่งเป็นเว็บไซต์สำหรับซื้อขายที่ดิน

Hongpakonline.com ห้องพักออนไลน์เป็นเว็บซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับห้องพัก หอพัก อพาร์ทเมนต์ คอนโด และที่พักประเภทอื่นๆ โดยเว็บไซต์ต่างๆ เหล่านี้ มีจุดเด่นที่มีระบบบริหารจัดการข้อมูลได้ด้วยตัวเอง เชื่อมต่อกับระบบแผนที่ภาพถ่ายดาวเทียมออนไลน์เพื่อแสดงตำแหน่งที่ตั้งของอาคารหรือโครงการ

วิธีการประหยัดบุคลากร เวลา และงบประมาณซึ่งเว็บแห่งนี้ใช้รวบรวมข้อมูลห้องพักต่างๆทุกเขตทั่วประเทศ คือการเปิดโอกาสให้คนท่องเว็บทั่วไปสามารถมีรายได้จากที่นี่ ด้วยการสมัครเป็นผู้แนะนำเว็บ เชิญชวนเจ้าของห้องพักนำข้อมูลมาบันทึกไว้ที่นี่ ดูเหมือนว่าจะเป็นไปได้ดีซะด้วย

รูปแบบวิธีการและผลตอบแทน

ท่านสามารถสมัครเป็นผู้แนะนำเว็บห้องพักออนไลน์ได้ฟรีที่นี่

http://tinyurl.com/npwkdh

เมื่อสมัครเสร็จท่านจะมีสถานะเป็นสมาชิกนักขายแบบ “สมาชิกแบบทั่วไป” ท่านสามารถกระทำธุรกรรมทุกอย่างที่เว็บแห่งนี้ได้โดยได้รับผลตอบแทน แต่จะได้น้อยกว่าสมาชิกแบบมืออาชีพ professional ซึ่งมีค่าสมัคร 200 บาทตลอดชีพ

ภายหลังการสมัครท่านจะได้รหัสที่บ่งบอกความเป็นตัวท่าน จากนั้นท่านก็นำโค้ดลิงค์นี้ไปโปรโมท ไม่ว่าจะทางอีเมล์ เว็บคลาสสิฟายด์ หรือที่เว็บส่วนตัวของท่านเอง โดยใครก็ตามที่เข้ามาที่เว็บห้องพักออนไลน์ผ่านการแนะนำของท่านแล้วสมัครสมาชิกท่านก็จะมีโอกาสมีรายได้

ที่เว็บห้องพักออนไลน์แห่งนี้ท่านจะมีรายได้ 3 ทางได้แก่ 1 ชวนผู้อื่นมาสมัครเป็นสมาชิกนักขาย 2 รายได้จากการชวนเจ้าของห้องพักนำข้อมูลมาลงที่เว็บแห่งนี้ 3 รายได้โดยคำนวณจากการที่ทีมงานชวนเจ้าของห้องพักมาใช้บริการ ซึ่งมีรายละเอียดดังตาราง

ตารางผลตอบแทนของผู้แนะนำเว็บทั้ง 2 แบบ

เมื่อสำรวจไปยังเว็บรวบรวมห้องพักอื่นๆพบว่าค่าโฆษณามีตั้งแต่เดือนละ 500-1,000 บาท เมื่อคิดเป็นปีนับว่ามีค่าใช้จ่ายโข เปรียบเทียบกับห้องพักออนไลน์เจ้าของห้องพัก สามารถเลือกลงนำข้อมูลมาลงได้ 3 แบบ มีตั้งแต่ฟรี เสียตังค์รายปี และแบบตลอดชีพซึ่งมีค่าใช้จ่ายเพียง 1,999 บาทเท่านั้น เงินจำนวนนี้เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับเว็บสำเร็จรูปที่ใส่ข้อมูลเองได้ ท่านจะได้พื้นที่โฆษณา และอื่นๆมากมาย

ดูรายละเอียดได้ที่นี่ http://tinyurl.com/nggshu

ส่งท้าย

ที่เว็บห้องพักออนไลน์ Hongpakonline.com มีการแบ่งหมวดหมู่ของห้องพัก หากอยู่ในกรุงเทพก็จะแบ่งย่อยลงไปในระดับเขต แบ่งตามย่านที่อยู่ อาทิ ใกล้มหาวิทยาลัย ใกล้สถานีรถไฟฟ้า ใกล้สนามบิน และแยกตามรายจังหวัด พร้อมแผนที่เสร็จสรรพ พบว่าหลายแห่งหลายจังหวัดยังไม่มีข้อมูลห้องพัก นี่จึงเป็นโอกาสที่ดีของคนในพื้นที่ในอันที่จะมีรายได้จากการช่วยรวบรวมข้อมูลให้เว็บแห่งนี้

นี่คือตัวอย่างไอเดียเด็ดๆของเว็บคนไทยที่ให้ผู้เข้าชมเว็บมีส่วนร่วมในการปรับปรุงข้อมูลและสามารถมีรายได้จากเว็บด้วย หากมีการบริหารจัดการที่ดี คิดว่าเว็บนี้คงไต่อันดับขึ้นมาเป็นที่หนึ่งในหมวดเว็บรวบรวมห้องพักของไทยได้ในไม่ช้า

ขอเอาใจช่วยครับ.

……………………………………………………………………………….

“จะคิดไปทำไม พวกเค้าวิ่งไปข้างหน้าก็ต้องวิ่งตามเค้าไปสิ”

ระหว่างการเดินทางผมเห็นเพื่อนของผมหยุดนิ่งอยู่กับที่ ผมไม่ไปถามหรอกว่าทำไมถึงหยุด เพราะเพื่อนๆของผมอีกหลายคนยังไปข้างหน้าต่อ พวกมันหยุดก็ช่างหัวมัน แต่ก็มีบางครั้งที่ผมถึงกับสลดใจ เพื่อนๆผมหางขาด บางตัวหางสั้นเกินไปจนไม่สามารถว่ายต่อไปได้ ได้แต่ว่ายวนไปวนมา แต่มันก็แค่นั้นถ้าผมไปสงสารเค้า ผมก็จะต้องหยุดนิ่ง เสียเวลาเปล่าๆ ผมจึงทำได้อย่างเดียวคือว่ายต่อไปเรื่อยๆ

“ว่ายไปทำไม ฝั่งเป็นไงรู้หรือ บางทีมันอาจจะไม่มีฝั่งจริงๆก็ได้” ความคิดผมมันส่งเสียงขึ้นมา ผมต้องรีบกลบความคิดนี้ลงไปในก้นบึ้งที่สุด “ฝั่งมันสวยงาม ฝั่งมันสวยงาม ลืม ลืม ลืม” ผมกำลังสะกดจิตตัวเอง มันเป็นวิธีที่ผมใช้บ่อยๆเวลาที่ผมรู้สึกท้อและเหนื่อยล้า

ความเป็นจริงบรรยากาศรอบๆตัวผมมันก็สวยงาม ถ้าจะมองให้มันสวยงาม สีใสๆของน้ำและยิ่งเวลามันกระทบกับแสงสว่างที่นานๆ ที่มันจะส่องลงมา มันจะมีสีรุ้งเลื่อมพรายเต็มไปหมด ผมเหม่อมองบรรยากาศรอบๆ แต่ผมต้องไม่ลืมที่จะสะบัดหางของผมไปมาอยู่เสมอไม่เช่นนั้นผมก็จะเป็น ไอ้ขี้แพ้ เหมือนกับเพื่อนๆของผม  ผมว่ายไปได้สักพัก ทันใดนั้นผมก็พบกับเพื่อนของผมว่ายมาขนาบผม

“สวัสดีจ้า”

“สวัสดี” ผมทักเป็นพิธี

“เธอมี X หรือเธอมี Y ของฉันมี Xนะ” เพื่อนของผมยิ้มให้

“ไม่รู้ เออ…อะไรคือ X หรือ Y”

” นี่ เธอไม่รู้อะไรจริงๆหรือ มันอยู่ใกล้ๆตัวเธอ เคยลองดื่มน้ำที่เธอว่ายอยู่หรือไหม”

“ไม่เคย” ผมเริ่มฉุนเพื่อนของผม

“น้ำที่เธอว่ายมี 2 รสชาติคือ เปรี้ยว และ จืด เมื่อใดที่เธอดื่มน้ำรสเปรี้ยวแล้วเธอว่ายเร็วขึ้นเธอจะมี Y แต่ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรเลยเธอก็จะมี X”

ผมมองเพื่อนของผมด้วยสายตาทึ่งเล็กน้อย “เธอรู้ได้อย่างไร” “ไม่เห็นจะยาก สังเกตสิ่งที่อยู่รอบตัว มันจะเป็นเรื่องยากอะไร ยกเว้นแต่เธอจะไม่สังเกตอะไร” ผมฉุนเพื่อนของผมคนนี้ และเริ่มรู้สึกได้ว่าน้ำที่ผมว่ายอยู่รอบๆมันกำลังเดือดผุดๆ “ผมคงมี Y ว่าแต่รู้ได้อย่างไรไอ้เรื่องรสของน้ำ”

“ฟังคนอื่นสิคะ”

“ครับขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวต้องรีบไป”

ผมว่ายไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจเพื่อนของผมคนนี้อีก แต่เพื่อนของผมคนนี้กับว่ายมาขนาบผมอยู่ได้ ผมทำเป็นไม่สนใจ มองไม่เห็น

“นี่ๆอย่ามาทำเป็นไม่เห็นฉันนะ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากคุยกับฉัน”

“การคุยทำให้ผมต้องใช้แรงโดยไม่จำเป็น”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะแนะนำเธออย่างหนึ่งนะ เธอรู้ไหมว่าถ้าเธอไปถึงฝั่งเธอก็ต้องไปเกิดเป็นผู้ชาย เธอจะถูกใช้แรงงานอย่างหนัก หรือบางทีเธออาจจะไม่สมประกอบก็ได้เมื่อเธอไปถึงฝั่ง”

“แล้วเธอว่ายตามฉันมาทำไม ในเมื่อฝั่งมันอันตรายแบบนี้  ไม่อยากให้ผมไปถึงก็บอกมาเถอะ” ผมเบื่อหน่ายเธอถึงขีดสุด จนผมอยากจะใช้หางของผมฟาดเธอสักป้าบ เมื่อไรเธอถึงจะหยุดพูด

“ถึงอย่างไรฉันก็ไม่สามารถตามเธอได้ทันอยู่แล้ว เธอเป็นผู้ชาย ฉันแรงสู้เธอไม่ได้หรอก อีกอย่างฉันมีชื่อนะ ฉันชื่อแดง เธอมีชื่อไหม” ผมงงกับเธออย่างมากในเรื่องชื่อ เธอจะตั้งมันไปทำไม ในเมื่อผมและเธอก็เหมือนๆกัน

“ดัดจริต!!”

“นี่เธอด่าฉัน”

ผมนิ่งเฉย

“เธอด่าฉัน ไม่เคยมีใครกล้าว่าฉันมาก่อน” เธอเริ่มร้องไห้

ผมเมินเฉยและปล่อยเธออยู่คนเดียว ส่วนผมก็ว่ายต่อไปเรื่อยๆ แต่เมื่อผมว่ายไปได้อีกสักพักเธอก็เร่งความเร็วของเธอจนทันผม ผมเห็นก็ได้แต่ถอนใจและตั้งปณิธานว่าจะไม่คุยกับเธออีก

“จะหนีฉันไปไหนอีก เอาอย่างงี้ ฉันจะบอกจุดประสงค์ให้เธอฟังและฉันจะไม่ตามเธอไปอีกแล้ว แต่ฉันอยากให้เธอฟังอย่างตั้งใจ ตกลงไหม” ผมนั่งคิดแต่หางผมก็ยังกระดิกไปมา การที่จะต้องนั่งฟังเธอพูดแล้วเธอจะไม่ตามผมอีก แต่เธอจะทำตามอย่างที่พูดหรือ ไม่มีหลักประกัน ผมไม่เชื่อเธอและตัดสินใจว่ายต่อไป

ทันใดนั้นผมและเธอก็เห็นสิ่งที่เรียกว่าฝั่ง มันเป็นก้อนกลมสีขาวมีเมือกยื่นอยู่รอบๆก้อนสีขาว มันมีขนาดใหญ่มากๆ ใหญ่จนถ้ามันมาทับผม ผมก็คงจะแบนตาย ซึ่งผมและเธอต่างไม่มีใครพูดอะไรอีกนอกจากวิ่งไปให้ถึงฝั่งให้เร็วที่สุด มันเหมือนกับว่าผมและเธอถูกตั้งโปรแกรมให้ทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

ผมและเธอต่างรีบว่ายเพื่อที่จะไปให้ถึงฝั่ง เธอวิ่งช้ากว่าผมเล็กน้อย เธอจึงพยายามใช้หางก่อกวนผมไม่ให้ว่ายได้สะดวกนัก หางของเธอมาฟาดผม ผมก็พยายามเอาหัวพลักและดุนเธอออกไป ทันใดนั้นเธอก็ตะโกนเสียงดังลั่น

“ทำไมเราทั้งคู่ไม่แบ่งกันและกันล่ะ” เมื่อผมได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหยุดนิ่งไปสักพักและคิดในใจ “เออทำไมไม่เข้าพร้อมกัน จะแย่งไปทำไม” เธอยิ้มให้ผมเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

“ฝั่งมันกว้างใหญ่พอที่จะให้เราทั้งคู่ไปด้วยกัน เราว่าเราอย่าทะเลาะกันเลย” ผมพยักหัวกึกๆเป็นเชิงเข้าใจ “ถ้าอย่างงั้นเรามาเข้าพร้อมกัน ฉันจะนับหนึ่ง ให้เราเอาหัวไปจ่อที่ท่านะ” ผมและเธอก็เริ่มเอาหัวก้อนเล็กไปวางอยู่บนก้อนสีขาวมหึมา

“สอง ค่อยๆใช้แรงทะลุเข้าไป” แต่ทันใดนั้นทั้งผมและเธอต่างไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาอันแรงกล้าได้ จากที่เราทั้งคู่ตกลงเมื่อสักครู่ว่าจะไปพร้อมกันก็กลายเป็นต่างเอาแรงทั้งหมดที่ตัวเองมีอยู่แข่งกัน และแน่นอนถ้าเรื่องการใช้แรงผมชนะอยู่แล้ว ผมสามารถเอาทั้งหัวเข้าไปข้างใน

ทันใดนั้นฝั่งที่ผมได้เข้าไปนั้นก็สร้างใยมหึมาล้อมรอบ พร้อมกับปล่อยสารเหลวๆออกมา เมื่อสารนั้นโดนตัวเธอ เธอถึงกับดิ้นทุรนทุราย ร่างของเธอค่อยๆถูกกัดกร่อนอย่างช้า เธอร้องเสียงโหยหวน และด่าทอผมอย่างหยาบคาย แต่ผมไม่สนใจเพราะผมเป็นผู้ชนะ ผมหัวเราะร่าเมื่อผมมองดูเธอจากข้างใน คล้ายๆกับที่ผมมองดูเธอโดยมีกระจกใสกั้นกลาง ผมเห็นร่างของเธอแหลกสลายไปทีละชิ้น หางหลุดไปทีละส่วน จนเหลือแต่ซากหัวของเธอที่ลอยไปตามน้ำ

“ไอ้ขี้แพ้”

“ไอ้ขี้แพ้”

“ไอ้ขี้แพ้”

ผมลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ผมรู้สึกคือสัมผัสมือที่อ่อนโยน มันเป็นมือของผู้หญิง ผมทำอะไรไมได้มากนอกจากร้องไห้

“ไอ้เหี้ย กรูไม่ได้อยากให้มึงเกิด มึงจะเกิดมาทำไม มึงอย่าร้องเดี๋ยวคนอื่นเห็น กรูจะพาซวย”

ผมดีใจมากๆที่มีคนมาสัมผัสตัวผม ผมร้องไห้ด้วยความดีใจที่ผมได้เกิดมาบนโลกแล้ว

“กูเสียใจ ที่ต้องทำกับมึงแบบนี้ แต่ใครใช้ให้มึงเกิดมา”

เธอเอาเด็กทารกตัวน้อยวางลงบนหนังสือพิมพ์ และเดินจากไป

ผมร้องไห้ดังขึ้น ผมไม่เข้าใจว่าเธอวางผมแบบนี้ไว้ทำไม แต่ที่แน่ๆผมเห็นบางสิ่งบางอย่าง มันกำลังเลียผม ผมทำอะไรไม่ได้มากนอกจากร้องไห้ให้ดังขึ้นไปกว่าเดิม

……………………………………………………………………..

ผมค่อยๆปอกเปลือกแอปเปิลไปทีละนิด แม้ว่าในบางครั้งมันจะเกือบขาดผมก็จะประคองมันไว้ ผมเหลือบมองเวลา พบว่ามันผ่านไป 15 วินาที ผมปลอกไปได้ครึ่งผลแล้ว วินาทีที่ 45 อีกนิดเดียว วินาทีที่ 55 และก็ครบเวลา ผมปอกแอปเปิลได้เสร็จพอดี

ทันใดนั้นกระจกเงาที่อยู่ตรงหน้าผม ตัวของผมหายไปจากกระจก ผมตกใจมากๆ ผมรู้สึกว่าถึงเวลาที่ผมจะขอได้แล้ว ผมพูดกับกระจกที่ว่างเปล่าบานนั้น “ผมอยากแต่งงานกับเธอ ไลล่า ผมอยากให้เธอรักฉัน” ทันทีที่สิ้นคำขอ เงาในกระจกของผมก็กลับคืนมาพร้อมกับผลแอปเปิลที่ยังไม่ปอกเปลือกวางอยู่ที่โต๊ะเหมือนเดิม

ผมมองที่กระจกสลับกับมองแอปเปิลอยู่นานแสนนานเหมือนกับจะย้ำให้ผมคิดว่า ผมไม่ได้ฝันไป

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูหน้าห้องของผมก็ดังขึ้น ผมตกใจจึงรีบไปเปิดประตูดูก็พบว่าเป็นแมวตัวหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง ผมมองแมวตัวนั้นสักพักแล้วปิดประตู ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูครั้งที่สองก็ดังขึ้นทันที ผมตกใจกว่าเดิมเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมเป็นเธอ ไลล่า

“ไลล่า…”

“ขอฉันค้างคืนกับเธอวันหนึ่งได้ไหม เราจับได้ว่าแฟนเรามีชู้…” เธอร้องไห้โฮ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ตัวเปียกปอนหมดอย่างนี้ลุยฝนมาแน่เลย ไปอาบน้ำก่อนเถอะ แล้วเอาชุดมาเปลี่ยนไหม…”

ผมไม่รู้ว่าวันนี้มันเป็นวันอะไรแต่มันก็เป็นวันดีๆวันหนึ่งของผม

และมันก็จะผ่านไป

มันผ่านไปจนกระทั่งเราอยู่กินกันมา 5 ปี ทว่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมาเราก็เริ่มระหองระแหงกันมากขึ้น จากเดิมที่ผมรักไลลามาก มันก็หมดอายุไปในที่สุด แม้แต่จะมองตา ผมยังไม่อยากมองเธอเลย จนกระทั่งวันหนึ่งผมตัดสินใจที่จะหย่ากับเธอ

“เราหย่ากันเถอะ ไลล่า” ไลล่ามองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้ตกใจหรือเสียใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าเธอได้ยินหรือเปล่า แต่เธอก็กำลังหั่นผักของเธอต่อไป

“ไลล่า ได้ยินไหมผมไหม หย่า…” ไลล่าจับมีดที่หั่นผักแล้วจ่อมาที่หน้าอกผม พร้อมกับกระซิบเบาๆที่ข้างหู “จำไม่ได้หรือ เธอขอฉันมาจากใคร…”  ไลล่ายิ้มแสยะ ก่อนที่จะกลับไปหั่นผักต่อ ผมถึงกับขนลุกซู่

เธอใช่คนหรือเปล่า คำถามเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในสมองผมจนทำให้ผมนอนไม่หลับ ไลล่านอนอยู่ข้างๆผมยิ่งทำให้ผมนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่  ผมต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างแล้ว ผมลุกไปเปิดตู้เย็นเพื่อที่จะไปหยิบแอปเปิล แต่สิ่งที่ผมตกใจคือ ในตู้เย็นมันมีแต่แอปเปิล ใช่ครับมันมีแต่แอปเปิล ไม่มีอย่างอื่นเลย ไม่มีเนื้อสัตว์หรืออะไรทั้งนั้น ผมรู้สึกว่าขนในตัวกำลังลุกซู่ จากนั้นผมก็เลือกหยิบแอปเปิลหนึ่งในนั้นออกมา ผมไปหากระจกที่ที่ผมเคยใช้มันเพื่อขอไล่ล่า แต่ครั้งนี้ผมจะใช้มันอีกครั้งแต่เพื่อที่จะไล่เธอออกไปจากชีวิตผม

ผมเริ่มมองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลา 5 ทุ่ม 45 นาที เหลือเวลาอีก 15 นาที ก็จะครบเที่ยงคืน ไล่ล่ายังนอนอยู่เงียบๆ ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยถึงช่วงเวลาที่เรามีความสุขด้วยกัน ในวันเกิดเธอจะมองผมกินเค้กอย่างมีความสุข ครีมติดปากผมเธอยังอุตส่าห์เอามือของเธอมาเช็ดให้ มันก็มีความสุขเหมือนกันนะ

มองเวลาอีกครั้งหนึ่งพบว่าเที่ยงคืนแล้ว ผมหยิบมีดแล้วปลอกแอปเปิลอีกครั้งค่อยๆปอกแอปเปิล มันไม่ยากเย็นอะไรหรอกกับการแค่ปลอกแอปเปิลไม่ให้ขาดใน 1 นาที ถ้าเราฝึกบ่อยๆมันก็เหมือนกับการฝึกผูกถุงอาหารนั่นแหละ ผมฝึกตั้งแต่ก่อนที่จะขอไลล่ามาอยู่กินกับผม ผมปอกแอปเปิลไปเรื่อย กะเวลาน่าจะทันพอดี ทันใดนั้นเปลือกแอปเปิลที่ผมปอกอยู่มันขาดเอง ผมตกใจมาก มันเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ มันเหมือนกับมีคนจงใจทำให้มันขาด หน้าของผมซีดเผือด

“อยู่ตรงนี้เองหรือคะ ที่รัก” ผมตกใจมากไม่คิดว่าไลล่าจะมาอยู่ข้างๆผม

“ ที่รักไม่รู้หรือคะว่าที่รักกำลังเล่นกับใคร” ผมไม่มีเสียงพูดใดๆทั้งนั้น “งั้นฉันจะบอกที่รักไว้อย่างนะคะ” “ไลล่า ตายไปนานแล้วคะ เธอส่งให้ฉันมาแทนเธอ เธอไม่อยากเห็นหน้าคุณหรอกคะ” ผมจ้องหน้าเธอ เธอยิ้มแสยะให้ผม “เธอเป็นใครกันแน่”

“ ลองมองดูที่กระจกตอนนี้สิคะ”

ผมแทบจะกรีดร้องเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในกระจก

“ลาก่อนคะที่รัก”

……………………………………………………………………………..

มีพวงมาลัย 2 พวงเป็นคู่รักกัน มันมีความสุขมาก เพราะกำลังเข้าสู่พิธีแต่งงาน อันหนึ่งจะได้คล้องคอเจ้าบ่าว อีกอันหนึ่งจะไปคล้องคอเจ้าสาว

ที่สี่แยกไฟแดง คนที่ถือพวงมาลัยไปงานแต่งงานถูกรถชน พวกมาลัยพวงหนึ่งถูกล้อรถยนต์บดขยี้เป็นชิ้นๆ พวงมาลัยอีกพวงที่เหลือเศร้าโศกเสียใจปริ่มใจจะขาด

หลายวันผ่านไป พวง “มาลัยดอกไม้สาว” ไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์ มันถูกนำมาเร่ขายที่ริมถนน ไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งรถยนต์คันหนึ่งจอดซื้อ แล้วนำไปแขวนไว้ที่กระจกรถ

ที่กระจกมองหลังรถ พวงมาลัยดอกไม้สาวได้พบกับคนรักเก่าของหล่อนอีกครั้ง เขากลับชาติมาเกิดเป็น “พวงมาลัยรถยนต์” เพื่อบังคับทิศทางของรถไม่ให้ชนใครง่ายๆอีกต่อไป

 แล้วทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุข (ภายในห้องโดยสารรถยนต์).

หลายท่านที่คิดจะทำธุรกิจ e-commerce แต่ไม่รู้ว่จะเอาสินค้าอะไรมาขาย และยังไม่อยากลงทุน เพราะกลัวความเสี่ยง วันนี้ผมมีทางออกให้ครับ

            บนโลกอินเตอร์เน็ตวิธีการหารายได้อย่างหนึ่งที่ไม่แพ้การขายสินค้า คือการขายพื้นที่โฆษณาบนเว็บ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องความรู้ในการสร้างเว็บไซท์ไปหรอกครับ เพราะเว็บสำเร็จรูป หรือเว็บบล็อกฟรี ใช้งานง่ายๆ มีให้เลือกมากมายจนตัดสินใจไม่ถูก

            สิ่งที่ต้องคิดให้หนักคือเรื่องรูปแบบเว็บ เนื้อหาที่น่าสนใจ เพื่อให้มีผู้เข้ามาอ่านมาดูเยอะๆมากกว่า เพราะมีผลต่อการตัดสินใจเลือกลงโฆษณาของลูกค้า ลองคิดดูว่าถ้าเราเป็นเจ้าของธุรกิจแล้วต้องการประชาสัมพันธ์สินค้าหรือบริการของตน เราย่อมเลือกใช้บริการช่องทางที่จะผ่านสายตากลุ่มเป้าหมายของเราจำนวนมาก ไม่ใช่เว็บที่มีแต่หน้าตาสวยงามเพียงอย่างเดียว

เว็บที่เลี้ยงตัวเองได้จากค่าโฆษณา

            เรียกกำลังใจด้วยประสบการณ์ของเพื่อนรุ่นพี่ของผม ชื่อ 2how เจ้าของเว็บ www.2how.com เริ่มจากที่เขาเป็นคนชอบถ่ายรูป จึงเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งที่เขารู้ลงเว็บเป็นวิทยาทาน เทคนิควิธีการถ่ายรูปให้ออกมาดี รวมถึงรีวิวกล้อง และอุปกรณ์ต่างๆ วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า อย่างสม่ำเสมอ แล้วเว็บของเขากลายเป็นชุมชนของคนรักการถ่ายรูป บรรดากล้อง ฟิล์มและสินค้าที่เกี่ยวข้องเข้าแถวกันมาขอเป็นผู้สนับสนุนเว็บ(ลงโฆษณา) นี่ยังไม่รวมถึงการต่อยอดธุรกิจฝึกอบรมที่ได้รับการตอบรับดีมาก

            เมื่อ 2 ปีก่อนคุณพี่ 2how กระซิบให้ผมฟังว่าลำพังรายได้จากค่าโฆษณาอย่างเดียวนับเป็นเลข 5 หลักกลางๆ เลี้ยงตัวเองได้สบาย แต่กว่าจะมีวันนี้เขาต้องอดทนพากเพียรเขียนเรื่องลงเว็บโดยไม่มีรายได้เลยเป็นเวลากว่า 5 ปี คุณรอคอยความสำเร็จอย่างนี้ได้ไหม

            ถึงไม่ได้ก็มีทางออกครับ

สร้างเว็บที่มีรายได้จากค่าโฆษณาในไม่กี่นาที

ขั้นตอนการทำเว็บให้มีรายได้จากโฆษณาคือ

1 เขียนเว็บให้น่าสนใจ —> 2 มีผู้เข้ามาอ่านจำนวนมาก —> 3 เจ้าของธุรกิจลงโฆษณา

ขั้นตอนที่ 1 และ 2 นั้น บางครั้งใช้เวลาสร้างชื่อนานนับปี บางครั้งแม้จะผ่านขั้นตอนที่ 1 และ 2 อย่างสวยงามมาแล้ว ก็ยังไม่แน่ใจว่าขั้นตอนที่ 3 จะสำเร็จหรือไม่ เพราะมีปัจจัยหลายอย่างเข้ามาเกี่ยวข้อง เช่น เรามีคนขายโฆษณาที่เก่งกาจหรือเปล่า เจ้าของกิจการมีความคิดที่จะลงโฆษณากับเว็บเราหรือไม่ หลายๆเว็บจึงหมดกำลัง ล้มหายตายจากไปเสียก่อนจะถึงฝั่งฝัน

            www.yuwie.com เป็นเว็บสำเร็จรูปที่ให้บริการฟรีเรื่อง การเขียนบล็อก โพสท์รูป คลิปวีดีโอ และข้อมูลส่วนตัว เป็นเว็บไดอารี่ และมีช่องทางให้ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ๆ แบบสังคมออนไลน์ คล้ายๆ www.hi5.com ต่างกันแต่เพียงว่า ใช้ hi5 ท่านได้แต่เพียงเพื่อน แต่ใช้บริการของเว็บ yuwie ท่านจะได้ตังค์ด้วย

เพราะ yuwie จะจัดหาโฆษณาจากกูเกิ้ลมาลงในเว็บ และเมื่อท่านสมัครเข้าไปใช้บริการเขียนเว็บ โพสต์รูปที่ yuwie เขาก็จะจัดโฆษณามาลงที่หน้าเว็บที่ท่านเขียน พร้อมแบ่งค่าโฆษณาให้ด้วย

แม้ค่าโฆษณาต่อชิ้นจะไม่มากเท่ากับการหาโฆษณามาลงด้วยตนเอง แต่มันดีตรงที่สามารถเริ่มได้ทันที

การจ่ายรายได้ของ www.yuwie.com

Yuwie คำนวณเงินให้เราตามสมการ RSR x (Pageview/1000) x %Commission = … $
และจ่ายออกขั้นต่ำอยู่ที่ 25$ ทางเช็ค หรือ 5$ ทาง PAYPAL(ธนาคารออนไลน์)

RSR คือ ค่าผลกำไรของ Yuwie  ค่านี้จะเปลี่ยนแปลงทุกเดือน ขึ้นอยู่กับผลกำไรของ Yuwie (มีช่วงอยู่ 0.3$ – 0.6$ ต่อ 1000 page view)

Pageview คือ การเข้าชมเว็บ yuwie ของเรา วิธีการนับ page view ดังนี้ครับ
          - กดไปที่รูปของตัวเองในบล็อก, เข้าบล็อกตัวเอง ได้ page view 
          - กดไปที่ข้อความของตัวเองในบล็อกได้ page view
          - กดดูรูปภาพที่ตัวเองโพสต์ไว้ เพื่อดูรูปหรือดูคอมเมนต์ ก็ได้ page view
          - กดไปที่รูปเพื่อนๆ ในรายการเพื่อน หรือที่เพื่อนคอมเมนต์มา ได้ page view
          สรุปคือ เราทำอะไรในบล็อกของเราและของเพื่อนทุกคนทั่วโลก เราก็จะได้รับ page view ทุกครั้งครับ  เพราะฉะนั้นเราต้องมีเพื่อนไว้เยอะๆ

ยิ่งมีสมาชิกเข้ามาใช้บริการมาก yuwie ก็จะมีรายได้จากค่าโฆษณามาก จึงสามารถนำมาแบ่งให้เรามากได้ ด้วยเหตุนี้ yuwie จึงมีให้รายได้จากการแนะนำคนมาสมัครสมาชิกให้ด้วย เข้าไปดูรายละเอียดการจ่ายผลตอบแทนและสมัครได้ที่ http://www.yuwiethai.net/r/chaiyatip

วันที่เขียนต้นฉบับ yuwie มีสมาชิกแล้ว 766,614 รายทั่วโลก นับว่ายังน้อยกว่าเมื่อเทียบกับเว็บ Social Networking อื่นๆ  เช่น www.hi5.com และ www.facebook.com มีสมาชิก 70 ล้านคน ส่วน www.myspace.com มีสมาชิก 110 ล้านคนทั่วโลก

ที่ yuwie ใครที่ไม่เก่งภาษาอังกฤษก็มีคลับของคนไทยไว้ให้หาเพื่อนเช่นกัน ขณะนี้มีสมาชิก 4,570 ราย ไม่เหงาแน่นอน ข้อควรระวังอย่างหนึ่ง โฆษณาที่เขาจัดมาลงให้ มักเป็นโฆษณาสำหรับผู้ใหญ่ อาทิ ชวนเล่นไพ่โปกเกอร์ หรือการหารายได้ผ่านเน็ตต่างๆ ทุกท่านควรใช้วิจารณญาณในการรับชม

หากท่านเป็นคนหนึ่งที่เล่น hi5 หรือเขียนบล็อกเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว yuwie เป็นอีกทางเลือกที่ดีสำหรับท่าน เพราะนอกจากสมัครใช้งานฟรีแล้ว ท่านยังมีโอกาสได้ตังค์จากเว็บนี้อีกด้วย

ความรู้คือปัญญา, ความรู้คืออาวุธ, รู้เขารู้เรารบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง
ประโยคดังกล่าวเน้นให้ทราบถึงความสำคัญของความรู้ น่าเสียดายที่ธุรกิจหลายอย่างต้องล้มหายตายจากไปเพราะความรู้ไม่เท่าทัน หรือรู้เท่าไม่ถึงกาล ยุคข้อมูลข่าวสารในปัจจุบัน สื่อต่างๆประเคนข่าวสารข้อมูลให้เรามากล้น จนรับกันไม่หวัดไม่ไหว ทั้งข่าวสารที่เป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์ ทั้งข้อมูลลวงและข้อมูลจริง สับสนปนเป ยากจะแยกแยะ หากใครไม่มีวิจารณญาณที่ดีอาจนำไปสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาด และนำไปสู่ความล้มเหลวของธุรกิจในที่สุด
ผู้ที่เริ่มทำธุรกิจใหม่อาจพบปัญหาว่าจะไปหาข้อมูลข่าวสารที่เราต้องการรู้จากที่ไหน จะถามคนที่เคยทำมาก่อน เขาย่อมหวงความรู้เพราะเกรงว่าเราทำธุรกิจเหมือนกันขึ้นมาแข่ง เมื่อจะเข้าคอสเรียนแพงๆ ก็ยังไม่แน่ใจว่าความรู้ที่ได้มามี “กั๊ก” บ้างหรือไม่

อาจารย์กู รู้ทุกเรื่อง
“ถ้าไม่รู้อะไรให้ไปถามอาจารย์กู” ผู้มีชื่อเสียงในสังคมท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ ชวนให้สงสัยว่าอาจารย์กูนี่ใครหรอ คำตอบคือ “กูเกิ้ล” www.google.com ถ้าท่านอยากรู้เรื่องอะไรเพียงพิมพ์คำที่ต้องการรู้ลงในช่องค้นหา ไม่นานข้อมูลมากมายจากเว็บไซท์ที่เกี่ยวข้องก็จะมาปรากฏให้เห็น
แล้ว”อาจารย์กู” นี่เก่งจริงหรือ ผู้รู้อีกท่านหนึ่งกล่าวว่า อาจารย์กู(เกิ้ล)ตอบคำถามได้เก่ง ถูกต้องและฉลาดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับภูมิปัญญาคนตั้งคำถาม ถ้าถามฉลาดๆ ก็ตอบฉลาดๆ ถ้าถามโง่ๆ ก็จะได้คำตอบแบบโง่ๆ แล้วคุณจะพบว่าอาจารย์กูแกรู้ทุกเรื่องจริงๆ
สำหรับท่านที่ทำธุรกิจหรือกำลังจะทำธุรกิจ และต้องการข่าวสารความรู้เพื่อใช้เป็นแนวดำเนินงานหรือประยุกต์ใช้ ผมขอแนะนำเว็บ www.sme.go.th เว็บนี้เป็นของ สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.) จัดทำขึ้นเพื่อส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินธุรกิจ SMEs รวมถึงผู้ที่กำลังมองหาโอกาสเริ่มต้นธุรกิจ
ข่าวสารความเคลื่อนไหวที่น่ารู้สำหรับเอสเอ็มอี มีอยู่มากมายที่นี่ทั้งในรูปแบบตัวหนังสือ คลิปเสียง ไฟล์วีดีโอ ความรู้เรื่องแผนการส่งเสริม SMEs, สถานการณ์ SMEs, วิเคราะห์เตือนภัย SMEs , กฎหมายและกฎระเบียบเกี่ยวกับ SMEs , มีกระดานตั้งคำถามเรื่อง SMEs แล้วตอบข้อสงสัยโดยผู้รู้ด้วย

มหาวิทยาลัยออน์ไลน์
ไฮไลท์ที่พลาดไม่ได้ของเว็บนี้คือ Virtual Coach ครูฝึกเสมือนจริง หรือพี่เลี้ยงทางธุรกิจ ที่นี่เขามีโปรแกรมช่วยเขียนแผนธุรกิจ และโปรแกรมคำนวนดัชนีอัตราส่วนทางทางเงินเพื่อวิเคราะห์ผลการดำเนินงานไว้ให้ใช้ฟรีๆด้วย
และสำหรับใครที่อยากเรียนรู้เรื่องธุรกิจอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ผมขอแนะนำหน้า มหาวิทยาลัยดิจิตอล Digital University เขาก็มี e-SMEs University ซึ่งเป็นความร่วมมือของ สสว. กับมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ซึ่งเก่งเรื่องการเรียนการสอนออน์ไลน์ ช่วยสนับสนุนความรู้เรื่องนี้
วิชาที่น่าสนใจได้แก่ SME 202 การสร้างตราสินค้า, SME 110 ธุรกิจ SMEs กับการตลาดเชิงลึก, SME106 การบริหารธุรกิจ SMEs เพื่อความเติบโตอย่างยั่งยืน ฯลฯ นอกจากสมัครเรียนฟรีแล้ว เมื่อท่านสอบผ่านตามเกณฑ์ของเขา ท่านจะได้ “ประกาศนียบัตร การจัดการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม” กลับไปเป็นความภาคภูมิใจอีกต่างหาก

จับคู่ธุรกิจออนไลน์
แหล่งความรู้เรื่องธุรกิจที่น่าสนใจอีกแห่งได้แก่ www.ksmecare.com ของแบงค์กสิกรไทย ธนาคารแถวหน้าที่บุกเรื่อง SMEs (สาบาน! ผู้เขียนไม่ได้รับค่าเชียร์จากแบงค์แห่งนี้) เว็บนี้จัดทำขึ้นเพื่อเอื้อประโยชน์กับผู้ประกอบการ SMEs โดยมีวัตถุประสงค์เป็นแหล่งข้อมูลข่าวสารทางธุรกิจ ข้อมูลบทวิเคราะห์ธุรกิจ คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ กิจกรรมการสัมมนา และแหล่งพบปะสังสรรค์สำหรับคนทำธุรกิจในโลกออนไลน์
ส่วนที่โดดเด่นของเว็บไซท์แห่งนี้คือการจับคู่ธุรกิจออนไลน์ Online Business Matching ให้ผู้ซื้อ ผู้ขาย หรือผู้ใช้บริการมาเจอกัน โดยมีเป้าหมายเพื่อเป็นช่องทางประชาสัมพันธ์กิจการ เป็นการสร้างเครือข่ายระหว่างสมาชิก และเป็นฐานข้อมูลสำหรับหาบริษัทคู่ค้า จะใช้บริการส่วนนี้ได้ต้องสมัครเป็นสมาชิกก่อน ซึ่งแน่นอนว่าสมัครฟรี

ธุรกิจรับเทรนด์ภาวะโลกร้อน
ปิดท้ายคอลัมน์ในครั้งนี้ด้วยส่วนหนึ่งของบทความ “ธุรกิจดาวรุ่งรับเทรนด์ภาวะโลกร้อนรุกตลาดสีเขียว” จากศูนย์วิจัยของธนาคารกสิกรไทย
ธุรกิจอีคอมเมิร์ซ แนวโน้มการทำธุรกรรมซื้อขายสินค้าผ่านอินเทอร์เน็ต(E-commerce) มีการเติบโตมากขึ้น จาก 2 ปัจจัยหลักคือ ด้วยภาวะที่เศรษฐกิจชะลอตัว ผนวกกับปัจจัยลบด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นราคาน้ำมันที่ยังอยู่ในเกณฑ์สูง ภาวะเศรษฐกิจในระดับครัวเรือนชะลอตัว อันเป็นผลมาจากภาวะบีบรัดของเศรษฐกิจที่ชะลอตัว ทำให้บรรดาธุรกิจต่างๆต้องพยายามเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน ลดต้นทุน และขยายช่องทางการจัดจำหน่ายใหม่ๆ ซึ่งการทำอีคอมเมิร์ซช่วยตอบโจทย์ในส่วนนี้ได้
ธุรกรรมอีคอมเมิร์ซในไทยมีแนวโน้มการเติบโตและอนาคตสดใสมาก โดย International Data Corporation (IDC) ประเมินมูลค่าซื้อขายสินค้าผ่านอินเทอร์เน็ตในไทยไว้ที่ 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ และคาดว่าจะมีการเติบโตถึงร้อยละ 36.0 ในระหว่างปี 2550-2552 แม้ว่าไทยเป็นตลาดเกิดใหม่ แต่ก็มีความคึกคักในการทำธุรกรรมผ่านอินเทอร์เน็ตเป็นอันดับ 2 ของอีเบย์ รองจากฮ่องกง